Ancak bu ifadenin neyi kapsadığı, neyi kapsamadığı, hukukun temel ilkeleriyle nasıl örtüştüğü dikkatle ele alınmalıdır.   Öncelikle bu ilke, Türk Ceza Muhakemesi Kanunu’nda doğrudan geçen bir madde değildir. Ancak uygulamada, özellikle cinsel saldırı, şiddet ve istismar suçlarında, mağdurun beyanı çoğu zaman olayın aydınlatılması açısından tek ya da en güçlü delil olabilir. Bu durum, “kadının beyanı tek başına mahkûmiyet için yeterlidir” anlamına gelmez. Yargıtay içtihatları, mağdur beyanının tutarlı, hayatın olağan akışına uygun ve diğer delillerle desteklenebilir olması gerektiğini belirtmektedir.   “Esas Alınmak” Ne Demektir?   “Beyanın esas alınması” ifadesi, yargılama sürecinde bu beyanın dikkate alınacağı, yok sayılmayacağı anlamına gelir. Yani yargı, mağdurun sözünü dinler; ancak onu süzgeçten geçirir. Bu da, yargının görevi olan adil ve şüpheden uzak karar vermenin bir parçasıdır. Beyanı dikkate almak, mutlak doğru kabul etmek değildir.   Toplumda bu ilke, zaman zaman “erkeğin otomatik olarak suçlu ilan edildiği” algısına dönüşmekte ve bu da “tersine ayrımcılık” eleştirilerine yol açmaktadır. Oysa bu ilke, kadınları adalete başvurma konusunda cesaretlendirmeyi, faillerin cezasız kalmamasını sağlamayı amaçlar. Kadınların maruz kaldığı şiddetin görünmez kılındığı, şikayetlerin ciddiye alınmadığı yılların ardından, bu ilke bir tür denge arayışıdır.   Erkeklerin Hakları Ne Olacak?   Yargı makamları açısından önemli olan, masumiyet karinesidir. Her birey, suçu kesinleşene dek masum sayılır. Bu nedenle kadının beyanı, adaletin tek taşıyıcısı değil, sürecin önemli bir parçasıdır. Erkek sanıkların savunma hakları, çelişmeli yargılama ilkesine uygun biçimde korunur.   “Kadının beyanı esastır” ifadesi, hukuken beyanın ciddiyetle ele alınması anlamına gelir; sorgusuz sualsiz kabullenilmesi değil. Bu ilkenin doğru anlaşılması, hem mağdurların adalete erişimini kolaylaştırır hem de suç isnadı altında olan bireylerin haklarını güvence altına alır.